ARCHITEKTURA PRZEMIANY

Architektura przemiany to seria eksperymentów rzeźbiarskich bazujących na formach architektonicznych i obiektach funkcjonujących w przestrzeni publicznej. Formy te obejmują głównie miejsca pamięci, większe założenia pomnikowe oraz małą architekturę miejską.
Gra z zastanymi elementami użytkowanej przez nas przestrzeni tworzy pole do eksperymentów z obiektami, ich znaczeniami i funkcją. Obiekty powstałe w wyniku przekształceń definiują na nowo wpływ architektury na człowieka.

Wątek przemiany można odnaleźć w naszych wcześniejszych projektach takich jak Pomnik pomników (2008) i Lapidarium (2011). Pierwszy obiekt był rezultatem poszukiwań wspólnego mianownika realizacji pomnikowych w formie obelisku powstałych w Polsce w latach 1945-1989. Układ wertykalny został przez nas zamieniony w horyzontalny, stając się tym samym typową formą otwartą w znaczeniu Hansenowskim. Pomnik pomników w swym założeniu reżyserował przestrzeń i determinował stopień aktywności odbiorców, którzy natychmiast uczynili z niego miejsce spotkań. Lapidarium zaś, zbudowane z modułów, pomyślane było jako struktura zapraszająca, interaktywna. I jako taka zadziałała.

Projekt prezentowany w tegorocznej edycji Synchronicity oparty jest na przekształceniach struktur centralnych i symetrycznych w otwarte aranżacje form przestrzennych, które mają szansę wpływać na widza, intrygować, przyciągać, zapraszać do uczestnictwa. W wyniku procesu twórczego, dla którego punktem wyjścia były dziesiątki obejrzanych przykładów małej architektury pomnikowej w Warszawie, powstała rzeźba, której podstawowym modułem jest podłużna donica. Zaproponowany przez nas układ donic zyskał dopełnienie w zmysłowym geście przesiewania ziemi i wypełniania nią pustych form. Perfomance ten osadził jeszcze bardziej rzeźbę w kontekście sytuacji Jazdowa.

Może się wydawać, że dla wielu użytkowników przestrzeni publicznej w Warszawie miejsca pamięci są transparentne: bezwiednie mijane tablice Tchorka, niewidzialne liczby zabitych i poległych, niezrozumiała obecność głazów, donice i znicze porzucone w przestrzeni miejskiej i świadomości odbiorców.

Czy dziś ich formuła się wyczerpuje? Czy powinny aktywować widza na nowo? W poszukiwaniu odpowiedzi na te pytania zainteresowaliśmy się możliwością transformowania zapomnianych przestrzeni pamięci w aktywne przestrzenie społeczne. W tej sytuacji może się okazać pomocna idea Architektury przemiany zakładająca ewoluowanie zastanych form w mieście w struktury interaktywne, działające na odbiorcę. Przykładem tego typu działania był artystyczny projekt przeprowadzony na szerszą skalę w Parku im. Rydza-Śmigłego w Warszawie Skarpa. Reaktywacja! WŁADZA KULTURA WYPOCZYNEK (2011). Zależy nam na tym, aby, nie negując przeszłości, uwspółcześniać język plastyczny opisujący przestrzeń publiczną.

Rzeźba na Jazdowie ma szansę stać się ?prototypem?, który posłuży nam do zaprojektowania obiektu dla wyjątkowej przestrzeni Parku Sady Żoliborskie. Teren dawnych działek, na których zginęło w czasie Powstania Warszawskiego wielu mieszkańców Żoliborza, posłużył pod budowę osiedla zaprojektowanego przez Halinę Skibniewską. Sąsiadujący z budynkami Park Sady Żoliborskie ze względu na niespotykany charakter, walory przyrodnicze i funkcje społeczne wymaga naszym zdaniem nieinwazyjnych form, które wtopią się w przyrodę i zintegrują z otoczeniem.